Τρίτη, 22 Νοεμβρίου 2011

Ο ΚΑΡΥΩΤΑΚΗΣ ΕΜΠΝΕΕΙ ΜΕ ΤΟ ΣΟΝΕΤΟ ΤΟΥ...

Είμαστε κάτι ξεχαρβαλωμένες

κιθάρες. Ο άνεμος όταν περνάει,

στίχους, ήχους παράξενους ξυπνάει

στις χορδές που κρέμονται σαν καδένες.



Είμαστε κάτι απίστευτες αντένες.

Υψώνονται σαν δάχτυλα στα χάη,

στην κορυφή τους τ' άπειρο αντηχάει,

μα γρήγορα θα πέσουνε σπασμένες.



Είμαστε κάτι διάχυτες αισθήσεις,

χωρίς ελπίδα να συγκεντρωθούμε.

Στα νεύρα μας μπερδεύεται όλη η φύσις.



Στο σώμα, στην ενθύμηση πονούμε.

Μας διώχνουνε τα πράγματα, κι η ποίησις

είναι το καταφύγιο που φθονούμε.



Η έρευνα και η παρουσίαση της ανάρτησης έγινε από τη Στέλλα Μπόρτζιου, μαθήτρια του Β2 του ΓΕ.Λ. Χαλάστρας


Δημοσίευση σχολίου